Scenariusz zajęć relaksacyjnych z elementami twórczego myślenia o tematyce bożonarodzeniowej

Opublikowano: 8 grudnia 2016 roku

santa-1855687_640

Prowadzący: Ewelina Małkowska-Zięba

Grupa: 12 osób – edukacja wczesnoszkolna

Pomoce: obręcze, nośnik z muzyką, czapka Mikołaja z zagadkami

Czas trwania: 45 minut

Cele:

  • tworzenie miłej atmosfery, integracja grupy
  • wprowadzenie w stan odprężenia, uwolnienie od napięcia emocjonalnego
  • rozwijanie umiejętności kojarzenia

 

  1. Powitanie

Dzieci witają się (dotykają): plecami, łokciami, bokami, kolanami, głowami, stopami, dłońmi.

  1. Skojarzenia

Uczniowie siadają w kręgu na podłodze. Kolejno każdy kończy zdanie: „Boże Narodzenie kojarzy mi się z …”

  1. Płaszcz Mikołaja

Dzieci nadal siedzą w kręgu. Ich zadaniem jest dokończenie zdania rzeczownikami: „Płaszcz Mikołaja jest czerwony jak …”

  1. Świąteczne prezenty – zagadki

Jedno z dzieci trzyma czapkę Mikołaja, w której są kartoniki z zagadkami – nazwy prezentów. Osoby chętne losują kartki i pokazują zagadkę bez słów. Pozostali odgadują.

  1. Zabawy ruchowe
  • Dzieci biegają swobodnie po całej sali. Każdy otrzymuje obręcz. Nauczycielka wyjaśnia dzieciom, że usłyszą dwa fragmenty muzyki, które będą się różniły. Pierwszy fragment – bardzo powolny (np. kołysanka): dzieci siadają na krążkach, „usypiają” w dowolnie wybrany sposób. Podczas drugiego fragmentu – (muzyka szybka, głośna): dzieci biorą do ręki krążki (lusterko) i robią do nich różne miny. Zabawę można powtórzyć kilka razy.
  • Krążki pozostają rozłożone na dywanie nauczycielka odtwarza różne fragmenty muzyki, podczas ich brzmienia dzieci podskakują po całej sali. W tym czasie nauczycielka zabiera dwa krążki. Gdy muzyka cichnie, dzieci biegną do krążków. Te, które nie znajdą wolnego krążka, siadają na dywanie i tak do momentu, aż wszyscy usiądą.
  1. Opowieść relaksacyjna „Płatki śniegu”

Dzieci kładą się wygodnie na dywanie, zamykają oczy i spokojnie oddychają. Nauczyciel czyta tekst.

snowflakes-152642_640

Idziesz do lasu na spacer. Jest zima. Drzewa liściaste są ogołocone. Możesz dostrzec jedynie zieleń jodeł. Idziesz przez chwilę, aż odczujesz na nosie płatki śniegu. Spoglądasz w niebo i zauważasz, że ku ziemi szybują białe płatki śniegu. Nasłuchujesz, o czym opowiadają. Chcą one ci powiedzieć, że pragną pokryć ziemię delikatną warstwą śniegu. Pod tym śnieżnym przykryciem może ona odpoczywać w ciszy i obudzić się na wiosnę do nowego życia. Zamykasz oczy i przysłuchujesz się płatkom śniegu. Cicho, zupełnie cicho spadają one na ziemię. Robisz wdech i wydech, wdech i wydech. Oddychasz bardzo regularnie i samodzielnie. Od czasu do czasu możesz usłyszeć wycie zimnego wiatru. Ale wiesz, że ogrzewa się twój wełniany szal i zrobiona na drutach czapka. Twoje ubranie chroni cię od zimna i opadów. W rękawiczkach i w butach zimowych jest ci bardzo ciepło. Idziesz więc dalej i przysłuchujesz się płatkom śniegu. Wgłębi duszy odczuwasz ciszę i czerpiesz z niej nową siłę. Robisz wdech i wydech. Oddychasz bardzo regularnie i samodzielnie. Obserwujesz, jak płatki śniegu pokrywają powoli drzewa, krzaki i trawę. Słyszysz, jak opowiadają o dzieciach na wsiach i w miastach, które cieszą się z białego przepychu i lepią bałwany. Mówią o jeżach i świstakach, które ułożyły się do snu w swoich kryjówkach przypudrowanych bielą mrozu. Opowiadają też o lisie, który z powodu nagłej burzy śnieżnej uciekł do jaskini niedźwiedzia. Uważnie przysłuchujesz się płatkom śniegu. Każdy z nich, który spada na ziemię, pozwala ci odczuć spokój. Robisz wdech i wydech, wdech i wydech. Oddychasz bardzo regularnie i samodzielnie. Powoli idziesz dalej. A na końcu lasu możesz rozpoznać pobielone śniegiem dachy domów. Wszystko jest spokojne i spokój jest także w tobie. A ponieważ jesteś całkiem wyciszony, możesz też odczuć w sobie nową silę.

Jesteś znowu w swoim pokoju, otwierasz oczy. Powoli się podnosisz. Zaciskasz pięści i wyciągasz się. Teraz jesteś świeży i rześki!

7. Pożegnanie

Podanie dłoni i wypowiedzenie zdania: „Dziękuję Ci za zabawę”.

 

Opracowanie: Ewelina Małkowska-Zięba

Materiał nadesłany przez Czytelniczkę portalu Pedagogika Specjalna – portal dla nauczycieli

 

Bookmark the permalink.

Inne artykuły z tej kategorii:

Dodaj komentarz