Metoda Ruchu Rozwijającego W. Sherborne w pracy z dziećmi z niepełnosprawnością intelektualną – konspekt zajęć

Opublikowano: 27 lutego 2019 roku

Rodzice i dwójka dzieci

Cele zajęć: 

w sferze poznawczej:
  • zdobywanie umiejętności koncentracji uwagi
  • rozumienie komunikatów i zainteresowanie komunikacją
  • uświadomienie sobie własnego ciała i przestrzeni
  • rozwijanie postawy twórczej
w sferze emocjonalnej i osobowościowej:
  • umiejętność radzenia sobie z sytuacjami trudnymi
  • umiejętność prawidłowego wyrażania swoich emocji
  • budowanie poczucia bezpieczeństwa i zaufania do siebie i innych osób ze swojego otoczenia
  • nabywanie umiejętności wglądu we własne ciało oraz rozwijanie empatii
  • budowanie poczucia własnej wartości
  • rozwijanie zdolności do relaksowania się
w sferze społecznej:
  • uczenie się nawiązywania właściwych relacji z rówieśnikami
  • przyswajanie norm społecznych
  • umiejętność podporządkowywania się regułom i zasadom w czasie zajęć, a następnie w życiu codziennym
w sferze ruchowej:
  • umiejętność kontrolowania swoich ruchów
  • rozwijanie sprawności motorycznej
  • wdrażanie do samodzielnego wykonywania zadań ruchowych
  • umiejętność wykorzystania swojej siły w sposób bezpieczny ( „jestem silny, ale delikatny”)

Forma:

zajęcia grupowe

Czas:

60 minut

PRZEBIEG ZAJĘĆZESTAW ĆWICZEŃ
Powitanie grupySiedząc w kręgu witamy się „iskierką” (ściskamy dłoń osobie obok i następna osoba ściska dłoń osobie obok itd.)

Powitanie piosenką: Uczestnicy stoją w kole trzymając się z za ręce:

,,Wszyscy są, witam was, zaczynamy już czas,

Jestem ja, jesteś ty, raz – dwa – trzy x 3

Powitanie wybranych części ciała (każdy z każdym) – siedząc w kręgu np. dłońmi, łokciami, plecami,  stopami.

Schemat ciałaMoje…

Wszyscy znajdujemy się w pozycji siedzącej. Nazywanie przez dorosłych różnych części ciała i jednoczesne wykonywanie konkretnego ruchu:

  • uderzanie stopami o podłogę
  • stukanie kolanami o siebie
  • stukanie łokciami o kolana, o podłogę
  • posuwanie stopami po podłodze
  • masowanie ud, łydek, stopy
  • przeliczenie palców
  • uderzanie piętami o podłogę
  • głaskanie bioder
  • poklepywanie brzucha
  • unoszenie i opuszczanie ramion
  • wskazywanie przez dzieci tych części ciała, o które prosi dorosły, np. „Pokaż proszę gdzie masz łokieć?, „A gdzie masz nos?” (odszukiwanie ich z zamkniętymi oczami)
  • chwytanie się za uszy
  • pokazywanie policzków
  • nadmuchiwanie policzków i poklepywanie się po policzkach
  • poprawianie fryzury
  • mruganie oczami
  • kręcenie nadgarstkami – potrząsanie „bransoletkami”

Moje – Twoje…

  • wszyscy siedzą w parach naprzeciwko siebie i wykonują kolejno poszczególne czynności:
  • kładą rękę na głowie, potem na głowie partnera
  • wskazują palcem swoje czoło, a potem czoło partnera
  • mrugają jednym okiem
  • dotykają swojego nosa, a potem nosa partnera
  • chwytają się za ucho a potem za ucho partnera
  • poklepują swoje kolano a potem kolano partnera

„Lustro” – partnerzy na przemian robią do siebie miny i naśladują się nawzajem, wykonując polecenia, np. „Zrób groźną minę”, „Zrób śmieszną minę”, „Zrób wielkie oczy”, „Dotknij językiem nosa”.

Ćwiczenie relaksacyjneTu płynie rzeczka (dziecko leży na brzuchu, rysujemy palcami wzdłuż kręgosłupa – od dołu pleców do szyi – linię falistą).

Tędy przeszła pani na szpileczkach (spacerujemy po plecach dziecka palcami wskazującymi obu rąk).

Tu stąpały słonie i biegły konie (powoli kroczymy wewnętrzną stroną dłoni- szybko stukamy z wyczuciem pięściami).

Wtem przemknęła szczypaweczka (delikatnie poszczypujemy kark i szyję).

Zaświeciły dwa słoneczka (obiema dłońmi masujemy plecy ruchami okrężnymi).

Spadł drobniutki deszczyk (leciutko stukamy opuszkami palców w plecy na dole).

Czy cię przeszedł dreszczyk? (niespodziewanie, delikatnie szczypiemy w kark).

Świadomość przestrzeniPrzeciąganie się – leżąc na podłodze w rozsypce staramy sięgnąć rękoma i nogami „do sufitu” jak najwyżej, wkręcamy lub wykręcamy żarówkę;

leżąc na podłodze przeciągamy się próbując zając jak najwięcej miejsca, następnie kulimy się aby zająć jak najmniej miejsca.

Turlanie się – swobodnie turlamy się w kierunku podanym przez prowadzącego.

Pełzanie – za pomocą rąk przemieszczamy się po podłodze na plecach lub brzuchu.

Raczkowanie – w klęku podpartym poruszamy się po sali (dłonie-kolana).

Przechadzka – w pozycji stojącej poruszamy się po sali omijając osoby, następnie możemy zamknąć oczy i dalej spacerować po sali.

Ćwiczenia oparte na relacji „Z”Fotelik – dorosły siedzi w rozkroku na podłodze, obejmując rękoma siedzące odwrócone plecami przed nim dziecko – oboje kołyszą się do przodu, do tyłu, następnie kołyszą się na boki.

Rolowanie na podłodze – dorosły klęczy na podłodze przy leżącym na plecach dziecku, stara się lekko i powoli obrócić dziecko na brzuch. Podczas wykonywania tej czynności na chwilę zatrzymuje dziecko na boku, przez moment kołysze je w tej pozycji i przetacza dalej.

Rolowanie na nogach dorosłego – dorosły siedzi na podłodze z wyprostowanymi nogami, dziecko leży na udach dorosłego, przetaczamy kilkakrotnie dziecko w kierunku stóp i z powrotem.

Huśtawka – dziecko leży na podłodze i dwie osoby dorosłe unoszą nad podłogą dziecko, jedna za ręce, druga za nogi i kołyszą delikatnie.

Walec –  co najmniej dwie – trzy osoby dorosłe leżą obok siebie na podłodze na brzuchu, z głowami zwróconymi w jednym kierunki; dziecko kładzie się brzuchem na plecy dorosłych – w poprzek; dorośli przetaczają się przez jedno ramię przesuwając dziecko po swoich plecach w jedną lub drugą stronę.

Zabawy z kocem/chustąJasno-ciemno – dorośli trzymają koc nad głowami dzieci, które leżą lub siedzą na podłodze, dorośli podnoszą lub opuszczają koc odkrywając lub zakrywając dzieci.

Podróże na kocu – dziecko siedzi lub leży na kocu, który ciągną dorośli.

Mumia – dziecko leży ukosem na kocu (głowa w rogu koca), dorośli zawijają dziecko tak by było widać tylko głowę i ciągną za wolny koniec koca po podłodze.

W worku – dziecko siedzi w środku koca a dorośli trzymają za rogi koc unosząc go do góry, delikatnie kołyszemy dziecko.

Bujanie w kocu – dziecko leży na środku koca a dorośli unoszą je delikatnie kołysząc na boki w powietrzu.

Karuzela – dorośli trzymają koc za rogi (w środku siedzi 1, 2 dzieci) i chodzą  w prawą lub lewą stronę.

Róża – wszyscy stoją trzymając chustę za uchwyty a jedno z dzieci siedzi na środku chusty; uczestnicy zajęć, idąc wolno w jednym kierunku (nie naprężając chusty), owijają nią – aż do ramion siedzące dziecko – pąk róży – następnie energicznie, lecz z wyczuciem ciągną za chustę w jedną stronę (w górę i do siebie), chusta – kwiat rozwija się, odsłaniając dziecko ukryte w „pąku”.

Ćwiczenie relaksacyjneOdpoczynek w pozycji leżącej przy spokojnej muzyce z cyklu „Muzyka relaksacyjna”. Wykonywanie głębokich wdechów nosem oraz wydechów ustami.
PożegnanieSiedząc w kole puszczamy „Iskierkę”.

 

Opracowanie: Jadwiga Wilfart i Emilia Ryszkiewicz

Materiał nadesłany przez Czytelniczki Portalu Pedagogika Specjalna – portal dla nauczycieli

 

Bookmark the permalink.

Inne artykuły z tej kategorii:

Dodaj komentarz